SPORTSWASHING

Voor de marxistische sportliefhebber is de winter de zwaarste tijd van het jaar.

Dit is namelijk de periode waarin het wielerseizoen stil ligt. Voor ons marxisten is er niets mooier dan het wielrennen: het is de sport waarbij de atleten letterlijk langs je huis kunnen komen, de sport waarin de atleten het volk opzoeken. Daarnaast kunnen we tijdens het wielrennen urenlang kijken naar de prachtigste natuurbeelden die ons zo aan het hart gaan, terwijl de renners tot het uiterste gaan op het nobelste vervoersmiddel dat er bestaat: de fiets.

Gelukkig is deze week het wachten op professioneel wielrennen eindelijk voorbij met de start van de Santos Tour Down Under. Toch zit dit me niet helemaal lekker. Waarom wordt deze Australische wielerwedstrijd dit jaar gesponsord door Santos, een bedrijf dat gespecialiseerd is in olie en gas? Het antwoord is natuurlijk sportswashing, dezelfde reden waarom Qatar het WK voetbal mocht organiseren en waarom de Formule 1 tegenwoordig een grand prix heeft in vrijwel elke oliestaat in het Midden-Oosten.

Toch voelt de betrokkenheid van Santos bij de Tour Down Under extra wrang. In de afgelopen jaren zijn meerdere etappes in deze ronde afgelast vanwege extreme hitte, moest lokale held Caleb Ewan afstappen omdat hij de omstandigheden niet kon verdragen, en vonden zowel renners als kijkers het Australische landschap ronduit dystopisch door de bosbranden die het gebied teisterden. Het is bijzonder pijnlijk dat juist een van de bedrijven die bijdragen aan deze ellende nu trots zijn naam aan de sport mag verbinden.

Deze zorgelijke trend is helaas al langer zichtbaar in het wielrennen. De etappekoers na de Tour Down Under is de UAE Tour, een wedstrijd die enkel lijkt te bestaan om de Emiraten te plezieren, aangezien er nauwelijks een aantrekkelijk parcours te bedenken valt in dat gebied. Ook de hoofdsponsors van de verschillende teams stemmen niet bepaald vrolijk. Controversiële landen als Israël, Bahrein en de VAE hebben allemaal hun eigen ploeg, en dan hebben we het nog niet eens over sponsors als Uno-X (olie) of FDJ (kansspelen). Doordat de grootste wielrenner van onze tijd, Tadej Pogačar, voor een door de Emiraten gesponsord team rijdt, wordt een land steeds verder genormaliseerd, ondanks het feit dat de mensenrechtenschendingen er onverminderd doorgaan.

De wielerbond UCI heeft inmiddels de doos van Pandora volledig geopend door deze sponsors toe te laten en actief wedstrijden te organiseren zoals de UAE Tour en de recente WK’s in Rwanda en Qatar. Daarom is het belangrijk dat wij als wielerfans en de media blijven benoemen dat het niet normaal is dat landen die de mensenrechten aan hun laars lappen en bedrijven die actief bijdragen aan klimaatverandering hun naam aan de sport verbinden.

Ik ben ervan overtuigd dat de wielersport een toegangspoort kan zijn om mensen bewust te maken van duurzamere vervoerskeuzes. Maar het overbrengen van die boodschap wordt een stuk minder geloofwaardig wanneer ze ondertekend wordt door Santos. De fiets kan de wereld veranderen, maar dan moeten we wel weigeren om haar toekomst te laten bepalen door de bedrijven die haar bedreigen